عذر مرا پذیرا باشید :(

آدم از این حجم سیاهی جاری در رگ و پی این دنیا تعجبش میگیرد. از این حجم فهمیده نشدنها. از این حجم نشدنها. از خواستنها و نتوانستنها. از حرکتهای بیبرکت.

آدم خسته میشود. آدم کم میآورد. آدم قوی میماند. قوی میماند. قوی میماند. قوی میماند؟

هنگامی که چشمانم برای همیشه به روی این دنیای خاکستری بسته شد و مدتی گذشت و خاکی که زیر آن احتمالا آرام گرفته ام خشک شد؛ برایم سنگ قبری نارنجی بخرید و عکسی که در آن خنده ام واقعیست رویش چاپ کنید. اگر توانستید برایم آواز بخوانید. ساز بزنید. از خاطرات خوب مشترکمان بگویید و خودتان را در آغوش روح بیدارم حس کنید.

افتاده توی سرم که پستهای یکی دو خطی هم بذارم و ممکنه مثلا روزی ده تا پست بشه. نظرتون نسبت به این قضیه چیه؟

توی ذهنم اینطوری رفته که وبلاگ جای پست های یکی دو خطی نیست. نمیدونم چرا. شما هم همین فکرو میکنید؟

مسأله این است: خونهی داداش و زنداداش یا خوابگاه یا خانه با گروهی از دوستان؟

و اما مسألهی مهمتر چیست؟ جلب رضایت مادر و پدر.

| عکاسی - تهران - دانشگاه پارس |

پ.ن. من تلاش کردم(البته نه چندان کافی) که دولتی قبول بشم. اما شما شاهدید که با ظرفیت زیر سی تاییِ عکاسی در تهران، کار خیلی دشوار است.

[تبریک هم نگویید لطفا!]